Un bo médico

Dende o fiasco do oculísta dous anos botei dando tumbos. O brote da vista curou so, con secuelas (claro), os problemas no traballo acentuaronse e un novo síntoma fixo aparición: problemas de equilibrio. Nin caso. Non tiña valor para deixa-lo traballo. Estaba ofuscada e todo me daba igual.
Entón comencei a a coxear unido aos problemas de equilibrio. Fun ao médico de cabeceira, que ao igual que o oculísta opinaba que todo estaba na miña cabeza. Foi entón cando me dou a baixa por depresión. Levaba meses sen durmir e o caldo de cultivo para a enfermidade era inmellorable. Afortunadamente o médico de cabeceira decidíu curarse en saúde e mandoume ao traumatólogo por si acaso.

O traumatólogo non atopándome nada nuha revisión inicial, foi o suficientemente profesional, considerado, ou ambalas dúas cousas, coma para decidir facerme unhas probas adicionais.

Tardaron moito en chamarme para darme os resultados (sobre todo porque me deixaron a cita no contestador do teléfono fixo mentres eu pasaba o que comenzaba a pensar que sería o meu último verán coa miña irmá na praia). Cando oín a mensaxe discutín co funcionario sobre se era correcto deixar unha cita nun contestador.  Acusoume de non collerlle un mobil que nin siquera tiña. Debería ter presentado unha queixa en papel, que é o xeito correcto de mostralo desacordo coas cousas que non che gustan da administración, pero cando o traumatólogo me dixo que non me pasaba nada quedeime en branco. Para entón dar dez pasos seguidos sen caer xa me era imposible.

Este doutor, grazas ao que todavía camiño, creeume a min mais que aos papeis, e doume un volante urxente para o neurólogo, o que equivale a sentarse na sá de urxencias do hospital até que che ben o neurólogo de garda tres ou catro horas despois. No meu caso foron mais de cinco, porque a enfermeira me cambiou o nome no ingreso, mailos apelidos de orden. Cando por fin me atrevín a preguntar cando me chamarian chupeime outra bronca, posto que levaban horas chamando por min según a enfermeira. (Por alguén cos meus apelidos cambiados de lugar, pero unha vez mais no canto dunha desculpa oín insultos. A mellor defensa un bo ataque)

Para entón xa tiña tanta fame (non comera nada en todo o día e eran as oito p. m,) que xa me conformaba cunha última cea, pero aínda me faltaba a bronca do neurólogo por facelo agardar mentres eu estaba comodamente repantingada nunha cadeira de plástico da sá de espera cun camisón do hospital, un cateter no brazo e moito medo. Nunhas horas ianme hospitalizar por segunda vez en 33 anos (a primeira tiña 20 días ou iso me dín).
Cando me ingresaron estaba fixa de que tiña un tumor cerebral, pero non.

Non me lembro do seu nome nin da sua cara, pero grazas. Grazas por axudarme e creerme.