Gustanme todas esas pelis ianquis tontas que botán polo nadal. Papa Noel sempre anda polo medio e o malo faise bo. Son malas, pero no nadal non me perdo unha. Logo esta "Que bello es vivir" (Frank Capra) que me gusta moito non só no nadal. Para ser tan cínica gustanme moito as pelis de "fantasía", onde todo o mundo é bo, se queren e os malos levan o que se merecen. Por iso son fan dos directores da época dourada de Hollywood, e nada do cine que reflexa a realidade: tan bo e tan intenso e tan duro. Porque logo cando me obrigo a ver algunha peli das duras, me gusta. Pero en canto está vista non quero nin volver oir falar dela. Boto noites durmindo mal. Implicome demasiado. Cos libros tamén: o neno co pixama a raias levoume mais dun mes leelo, tempo que adico aos libros de mais de mil páxinas. Non tiven pesadelos: non durmía e pensaba (só iso). Da peli escapei coma do demo.
Por iso prefiro as pelis con historias bonitas, inocuas e románticas, que me deixan cun sorriso nos beizos. A miña peli preferida é de 1933, "Sucedió una noche: en castelán" (Frank Capra, tamén) e nunca ma van desbancar: chica rica mimada, chico pobre sen ningún interes por esa tonta agás utilizala para facer cartos (é periodista e quere unha exclusiva dela). Nin ela é tan tonta, nin el tan inmune aos seus encantos. Final feliz, con moita risa polo medio. E xa está. Bueno, foi a primeira película en gañar os cinco oscars mais importantes. Algo mais debe ter...
Os dires de agora deberían aprender a contar historias noñas sen que se lle note tanto, tal é coma o fixeron Billy Wilder, William Wyler ou Frank Capra, p.e.
Debería gustarme o cine español e debería ser fan de Luis Tosar, que ademais é galego. Sintoo. Gustame Cha cha cha e Tesis, anque esta non a penso ver mais porque me dou moitísimo medo. Iso, que me meto moito na historia.
Ningún comentario:
Publicar un comentario