Alí sentada na butaca, soa, sen saber que era o que tiña, anque bastante certa de que non era un tumor cerebral (iso me pasara pola cabeza), coa certeza de que nunha hora me ían meter unha agulla coma as das xerínguillas dos debuxos animados polo lombo (tiña moito medo), empecei a chorar. Cando chegou a enfermeira co tranquilizante, deille as grazas e collino en silencio, coas fazulas cheas de bágoas. Non dixen nada, ela tampouco. Seguro que non era a súa primeira vez, a miña si. Choraba sen facer barullo ningún. Non eran lágrimas dunha dor desgarradora pola perdida dun ser querido, nin como cando te pilla-los dedos na porta do coche, que choras mentres das brincos e te pos morada. Choraba por min: tiña lastima de min, do que tiña (fora o que fora), da punción que me ían facer, de estar soa naquel intre e sobre todo, dabame moito medo o futuro.
O futuro sempre dá moito medo, a mín aínda mo da agora. O futuro é o único que non está nas nosas mans, é o único que non podemos controlar.
ResponderEliminar